Een reisje naar Zweden sla ik natuurlijk niet af en dus stapte ik woensdag 19 mei op het vliegtuig in Amsterdam. Ik zou landen in Denemarken en vervolgens vanuit daar de trein over zee naar het Zweedse Lund pakken. Om 9.00 ging mijn vliegtuig, mijn beste vriend was zo vriendelijk geweest om mij om 5.00 weg te brengen. Het eerste wat we uiteraard deden toen we op de luchthaven aankwamen, is een dubbele espresso bestellen, want zo veel nachtrust hadden we niet gehad. Enfin, statief afgegeven bij de afdeling ‘breekbaar’, door de douane met een full body check en toen begonnen aan die eindeloze gangen op Schiphol. De geur van aftershave kwam me tegemoet. De stinkerd in pak bekeek me nog eens even van top tot teen. ‘Ik heb al een full body check gehad’, denk ik bij mezelf.

Ik en Karin Wahlberg

Na een poepvluchtje van 1,5 uur landde ik in Denemarken. Het Deens op de borden trekt gelijk mijn aandacht. Het lijkt best veel op Nederlands en ik kan het dus ook gewoon lezen. De borden leiden me naar de plek waar ik mijn bagage kan afhalen. Het angstzweet breekt even uit als het nogal lang duurt voordat mijn statief tevoorschijn komt. Zo heb ik ooit eens eindeloos op mijn bagage staan wachten op Schiphol na een terugreis vanuit Colombia. Tijdens een tussenstop was die in Madrid blijven steken. De volgende dag kreeg ik die dan ook wel weer netjes thuis afgeleverd, maar mijn statief zou ik toch echt niet kunnen missen. Shots kan ik prima uit de hand draaien, maar een interview van ongeveer twintig minuten is gewoon te lang. Bovendien kan ik mij ook beter focussen op het interview als mijn camera op statief staat. Maar geen man overboord, het statief kwam netjes naar boven gerold. Met zo’n 15 kilo op de schouders loop ik richting de uitgang. ‘It’s going to be a hell of a job’, denk ik bij mezelf. Je hoort mij zelden klagen over het aantal kilo’s dat ik moet meezeulen, maar heel de dag 15 kilo meezeulen en daarnaast ook nog serieus je werk doen, is geen makkelijke klus. Gelukkig heb ik de afgelopen 2,5 jaar flink spieren kunnen kweken. Zo is mijn rechter spierbal grappig genoeg een stukje groter dan mijn linker, omdat ik daarmee altijd mijn camera zeul.

Screendump vliegveld Kopenhagen (Denemarken)

Ik loop het vliegveld uit voor een kleine kijk in Denemarken. Het is 11.00 en rond 13.30 heb ik pas het interview. Er is mij door de uitgeverij verteld dat de treinreis naar Lund drie kwartier duurt, dus heb ik nog even. Ik eet even een rustig een broodje, kijk wat om me heen en loop daarna terug naar het vliegveld waar ik op de trein kan stappen. Het ziet er allemaal niet veel anders uit dan in Nederland. Eigenlijk lijkt het nogal veel op Nederland, iets tè veel naar mijn zin. De taal is niet zo goed te begrijpen als in geschreven woorden, maar als je niet naar de woorden luistert, klinkt het zelfs Nederlands. Ik koop een kaartje en vraag zo’n vijf mensen waar ik op moet stappen. Iedereen spreekt Engels dus dat scheelt een hoop zoekwerk. De laatste man weet mij precies te vertellen hoe laat hij gaat. Iedereen die ik aanspreek is buitengewoon vriendelijk, zo vriendelijk dat het opvalt. Ik raak nog even in gesprek met een Amerikaan die lesgeeft op de Universiteit in Kopenhagen. Hij bevestigt nog even dat de mensen hier altijd vriendelijk en vrolijk zijn. “Dat moeten ze ook in Nederland invoeren”, grap ik nog even voordat ik de trein in spring. Je kunt het nooit zeker weten dus roep ik nog even door de coupé of dit de trein naar Lund is. Ik blijk goed te zitten, mooi. De trein rijdt het grootste gedeelte ondergronds. Zodra ik het gedeelte boven de zee te zien krijg, pak ik mijn camera om wat shots te maken. De natuur is mooi. Jammer dat dat niet van het treinraampje te zeggen is.

Screendump trein

Screendump ranzig raam

Screendump station Lund

Ik moest nog even overstappen omdat de trein defect bleek te zijn, maar na ongeveer een uurtje arriveer ik in Lund. Lund ligt in het Zweedse landschap van de provincie Skåne län en heeft zo’n 80.000 inwoners. Het is een studentenstad met veel groen, maar groen vind je sowieso veel in Zweden. Het ligt in het westen van Zweden en dat is dan ook de rede dat ik via Kopenhagen ben gevlogen en niet via Stockholm. Stockholm ligt een stuk noordoostelijker en een treinreis naar Lund had me dan ook een paar uur gekost. Het stadje ziet er rustig uit. De ideale plek voor een moord, zou je zeggen, maar toch speelt het verhaal van de romans van Karin zich niet af in Lund maar in Oskarshamn, helemaal aan de andere kant van het land. ‘Dat is nog wel een vraag waard’, schiet me te binnen. Van The House of Books heb ik twee boeken, ‘De trooster’ en ‘Het derde meisje’, gekregen. Erg fijn, ten eerste om mij een beetje in te kunnen lezen en ten tweede zijn de boeken gewoon goed te verslinden. Ze omschrijft alles erg uitgebreid, soms iets te, maar zo kun je je wel erg goed inleven in het verhaal. Je kunt het beeld in je hoofd helemaal compleet maken, zeg maar.

Het eerste shot dat ik maak is van de landkaart met daarboven in grote letters Lund. Een man op zijn fiets schreeuwt vanaf de overkant van de straat iets naar mij. Hij komt niet helemaal pienter over met zijn te hard gegroeide baard en smerige kleren. Hij komt naar me toe gereden terwijl ik mijn verbaasde blik van ‘heb-je-het-tegen-mij?’ nog op heb staan. Hij schijnt nogal boos te zijn aan de felheid in zijn stem, zijn blik en handgebaren op te merken. Ik leg hem rustig uit dat ik Engels spreek, maar blijkbaar verstaat de man niet wat ik zeg. Druk wijst hij naar de taxistandplaats achter mij en lijkt alleen maar bozer te worden. Ik ken deze situaties en doe dus net alsof ik mijn spullen pak, maar laat ondertussen de camera draaien voor het shot dat ik wilde hebben. Alsof mijn neus bloedt, ga ik verder met mijn reis. Ik kan een taxi pakken naar het huis van Karin, maar omdat ik nog wat shots nodig heb van Lund en ik de stad beter wil zien, besluit ik te voet te gaan. Zo’n 4 à 5 kilometer geeft het navigatiesysteem aan, dat ik die ochtend nog gauw in mijn tas had gestopt. Normaal gesproken is dat goed te doen, maar met 15 kilo om de schouders is het toch een stuk lastiger. De omgeving is prachtig en ik ben dan ook blij dat ik regelmatig kan stoppen om shots te maken en uit te puffen. Ook word ik meerdere malen begroet of aangesproken op straat en kan ik gelijk vragen waar de mooiste plaatjes te schieten zijn. Buiten de prachtige natuur midden in de stad, lijkt het best wel op Nederland. Ik had verwacht dat ik veel meer van die houten huisjes zou zien, maar dat bleek helemaal niet het geval.

Screendump Lund

Screendump Lund

Screendump Lund

Screendump

Screendump

Screendump straatbeeld Zweden

Dat klopt ook volgens Karin. Om stipt 13.30 bereik ik haar huis. Het zweet staat op mijn voorhoofd en mijn kleren plakken aan mijn lijf. Ze komt naar buiten gelopen om me uitgebreid welkom te heten. Ze wordt in oktober zestig, maar dat is absoluut niet te zien. Ik schat haar minstens tien jaar jonger. “Dat komt omdat ik enthousiast en druk ben in bewegen en praten.” Dat klopt, maar dan nog lijkt ze geen zestig. Ze is een erg vriendelijke, open vrouw en ik weet gelijk dat het interview wel goed gaat komen, omdat ik haar niet hoef te enthousiasmeren of gerust te stellen als de camera op haar neus staat. Bij sommige mensen voel je dat gelijk. A natural speaker, noem ik dat altijd. Uitgebreid kletsen we over van alles terwijl Karin haar huis laat zien. Een geweldig authentiek huis, een houten trap leidt naar verschillende verdiepingen van het huis. Ook heeft ze een prachtige tuin en weet ik dus gelijk waar ik het interview wil doen. Ik krijg wat te drinken en een echte Zweedse lekkernij aangeboden, een kanelbulle (kaneelbol). Het lijkt een beetje op een appelbol, maar er zit geen appel in, kaneel daarentegen maar genoeg. Het smaakt goed in ieder geval. Karin vertelt ondertussen dat dit gedeelte van Zweden niet echt op Zweden lijkt, omdat het vroeger bij Denemarken hoorde. Dat verklaart een hoop. Ik stel haar ondertussen ongemerkt wat vragen die ik later ook voor de camera ga stellen. Dit om haar zo een beetje warm te draaien zodat het antwoord er straks makkelijker uitgerold komt. Het is niet per se nodig bij haar, maar hoe perfecter het straks eruit komt, hoe beter. Na de kaneelbol verhuizen we het buitenbankje naar het midden van de tuin, geef ik mijn instructies en beginnen we het interview. Het interview is gewoon een gezellig gesprek. Zo vertelt ze dat ze overdag in het ziekenhuis werkt, waar ze veel inspiratie opdoet voor haar romans. De hoofdpersonen in haar boeken zijn namelijk een vrouwelijke chirurg en haar man die bij de politie werkt. Ik vraag haar natuurlijk hoe zij de research vanuit het politie-oogpunt doet. In de boeken komt namelijk uitgebreid aan bod hoe de politie te werk gaat. “Ik kijk veel naar politieseries”, zegt ze lachend. “Ook heb ik een vriend die bij de politie werkt en die ik kan bellen.” Haar Engels is goed te volgen. Dat is meestal zo als ik mensen interview waarbij de eerste taal niet Engels is. Zo heb ik wel eens een interview gehad met Ian Marber of Natascha Solomons, echte Britten. Dat is moeilijker te volgen omdat zij echt Engels met accent praten en dus moeilijkere woorden, gezegdes, uitdrukkingen en spreekwoorden gebruiken. Gelukkig heb ik een beste vriend die retegoed in Engels is en mij altijd wil helpen met vertalen. Het is overigens niet zo dat ik dan totaal niet begrijp wat er gezegd wordt. Het is vooral moeilijk met het vertalen, omdat dat helemaal correct moet zijn natuurlijk.

Kaneelbol

Screendump interview

Na het interview maak ik nog shots van de tuin om over het interview heen te zetten en gaan we naar haar werkkamer om haar daar nog even te filmen. Ik zet haar achter haar werkcomputer zodat ik die beelden nog eventueel als introductie kan gebruiken. Wat me opvalt, is haar boekenkast waar een hoeveelheid van haar boeken in andere talen staan. Van Frans tot Duits tot Nederlands tot Deens. Het is duidelijk dat het internationaal ook goed gaat met haar schrijverscarrière. Ik maak nog wat shots van de boekenkast en om 15.00 verlaat ik tevreden het pand om terug naar het station te lopen. Net als op de heenweg moet ik me inhouden. Ik wil overal shots van maken, maar zo veel shots heb ik niet nodig en dus moet ik de mooiste eruit pikken. Ik ben blij dat ik inmiddels camera-ervaring heb. Ik hoef maar te kijken en ik weet precies waar ik moet gaan staan om het shot zo mooi mogelijk te maken. Dat was drie jaar geleden wel anders en het scheelt me een hoop gesjouw. Ik ben het even helemaal beu met het statief en maak totaaltjes uit de losse hand. Closejes maak ik op statief, omdat de kleinste bewegingen bij ingezoomde shots, extra goed te zien zijn. Tevreden kom ik weer aan op het station en eet nog even een broodje bij de Subway dat er tegenover zit. Ik heb nog genoeg tijd, om 18.30 moet ik op het vliegveld staan omdat om 19.30 het vliegtuig vertrekt. Ik ga buiten op het terras zitten en neem uitgebreid de tijd voor mijn broodje omdat ik duidelijk voel dat mijn lichaam het nodig heeft. Ik voel de blaren op mijn voeten branden, nog maar niet te spreken over de spieren in mijn schouders en rug. ‘That’s the life of a camjo’, denk ik bij mezelf en betrap me er voor de zoveelste keer op dat ik in het Engels denk. Dat gebeurt wel vaker als ik een aantal uur alleen maar Engels heb moeten praten. Vreemd eigenlijk.

Screendump huis en tuin Karin

Screendump Karin aan het werk

Screendump Karin en haar boekenkast

In het vliegtuig terug pel ik het eelt van mijn handen en prik ik een paar blaren door op mijn voeten. Welgeteld vijf op één voet! Ik ben kapot en binnen twee minuten lig ik te ronken. Nog geen uur later landen we en dat krijg ik pas mee als de stewardess mij aantikt omdat de gordel nog niet vastzit. Vervolgens waggel ik door Schiphol en stap kreupel de trein in. “Zware dag gehad, meske?”, vraagt een meneer die mij als een oma de trein in ziet stappen. Aan het accent is duidelijk te merken dat hij ook naar Brabant moet. “Zwaar maar helemaal top, meneer”, zeg ik met mijn laatste energie.

Noot: Vòòr 1 juni zal de video op deze blog worden geplaatst

Geluid uit en kijk alleen naar de beelden