Video Karin Wahlberg, Zweden

‘That’s the life of a camjo’

Een paar weken geleden kreeg ik een e-mail van The House of Books. Eerder maakte ik al wat video’s voor deze uitgever in opdracht van Selexyz. Internationale gasten zoals Ian Marber en Victoria Donda kwamen voorbij. In de e-mail werd mij een persreis aangeboden naar het huis van de Zweedse thriller schrijfster Karin Wahlberg, bekend in Nederland van ‘De trooster’, ‘Dodelijke bloemen’ en ‘Het derde meisje’. Dit omdat de maand juni de maand van het spannende boek is en dat staat dit jaar staat in het teken van Scandinavische thrillers.

Een reisje naar Zweden sla ik natuurlijk niet af en dus stapte ik woensdag 19 mei op het vliegtuig in Amsterdam. Ik zou landen in Denemarken en vervolgens vanuit daar de trein over zee naar het Zweedse Lund pakken. Om 9.00 ging mijn vliegtuig, mijn beste vriend was zo vriendelijk geweest om mij om 5.00 weg te brengen. Het eerste wat we uiteraard deden toen we op de luchthaven aankwamen, is een dubbele espresso bestellen, want zo veel nachtrust hadden we niet gehad. Enfin, statief afgegeven bij de afdeling ‘breekbaar’, door de douane met een full body check en toen begonnen aan die eindeloze gangen op Schiphol. De geur van aftershave kwam me tegemoet. De stinkerd in pak bekeek me nog eens even van top tot teen. ‘Ik heb al een full body check gehad’, denk ik bij mezelf.

Ik en Karin Wahlberg

Dancecompetition Cheza Tanzania

Geluid uit en kijk alleen naar de beelden

Follow-up explosies Dar es Salaam

Reportage explosies, Dar es Salaam

Foto’s Tanzania

Let's party (laatste dag)

Als ik nou eens geen mzungu was…

Voor de derde keer sta ik op Mbagala area, het gebied waar vorige week woensdag de explosies op de militaire basis plaatsvonden. Deze keer met Gie en mijn fixer Jacky. Aanleiding hiervoor, was een konvooi van UNAMID, oftewel de VN die vanuit Darfur hulpgoederen kwam brengen. Zo’n vijftig trucks passeerden ons dinsdagavond terwijl iedereen achter een groot scherm in de lokale kroeg zat vanwege de wedstrijd Arsenal – Manchester. Terwijl de regering het liefst van alles verzwijgt en eigenlijk roept dat het allemaal wel meevalt, komen er wel gigantisch veel hulpgoederen binnen. Hoe ernstig moet ik deze explosie nou nemen? Aan deze zaak zit een luchtje en de journalist in me wil het liefst deze hele zaak tot de bodem uitzoeken.

Door Gie Meeuwis

Karibu in the real African life

Douchen met een emmertje water?
Zondagmorgen, de bus rijdt richting Same, in het noorden van Tanzania, redelijk in de buurt van de Kilimanjaro. Naast me zit mijn buddy Jacky die ik ook wel ‘my guardian angel’ noem. Ze is gekleed in haar zondagse jurk, houdt het kruisje om haar nek stevig vast en voor haar ligt een gebedsboekje. Ik kijk naar buiten en besef dat ik nu in het echte Afrikaanse leven terecht ben gekomen. Met als achtergrond de prachtige bergen, passeren we huisjes van stro en klei. Dar es Salaam is wat dat betreft nog redelijk ontwikkeld. Zo nu en dan valt de stroom uit, douche ik met koud water (wat overigens niet erg is als het elke dag tussen de dertig en veertig graden is) en is het internet zo traag als het maar zijn kan. Daar valt goed mee te leven, het heeft bovendien zo zijn Afrikaanse charme. Na een zesuurdurende reis stappen we uit bij het dorpje Same. Mijn blonde krullen springen weer goed in de rondte. Ik hoef hier ‘s ochtends mijn haar niet eens te kammen. Het is hier elke dag zo vochtig dat de krulletjes vanzelf alle kanten opspringen. Bij het zien van een blonde blanke beginnen de dollartekens bij sommige Afrikanen in de ogen te knipperen. Mzungu, mzungu hoor ik om me heen. Ik weet intussen al dat dat blanke betekent. Een kleine stoet Afrikanen loopt achter me aan en probeert me een taxi aan te smeren. Gelukkig heb ik Jacky bij die aanraadt om niets tegen ze te zeggen. Ze loopt naar een Afrikaanse vrouw en overlegt druk in het Swahili. We stappen in een taxi naar een hotelletje dat ons is aangeraden door de vrouw. “Het is maar 10.000 Shilling”, hoor ik Jacky nog zeggen. Dat staat gelijk aan ongeveer vijf-zes euro, maar jezelf douchen met een emmer water ging me toch iets te ver. ‘Ben ik nu een verwende blanke?’, denk ik als we terug de taxi instappen naar een hotel dat me is aangeraden door de Werkgroep Tanzania. ‘Als ik echt van het Afrikaanse leven wil proeven moet ik zo douchen en ik sta eigenlijk voor alles open.’ Het andere hotel ziet er prima uit. Ik kan zelfs douchen met warm water. ‘Verwende bleekscheet’, denk ik bij mezelf als het water over mijn lichaam glijdt.

meer foto’s

Tweehonderd dollar of journalistieke onafhankelijkheid?

Ik sta alweer op de Mbagala area. Twee dagen geleden heerstte er hier nog een heel ander sfeertje. Nu lijkt het alsof de rust redelijk is teruggekeerd. Mijn cameratas hangt over mijn schouders, maar ik ben er in eerste instantie niet om te filmen. Ik loop vandaag mee met een journalist van de krant The Citizen voor een artikel voor Join. De afgelopen dagen is hij bezig geweest met het nieuws over de explosies op de militaire basis. Een van mijn eerste vragen is hoe hij goed kan berichten als de overheid informatie geeft die niet klopt en hoe kun je ze dan nog bevriend houden? Heel simpel volgens hem. Je bericht wat de overheid verklaart en daarnaast ga je instanties zoals het ziekenhuis en het Rode Kruis bellen om te kijken wat zij zeggen. Meerdere kanten belichten van het verhaal en dat is in Nederland natuurlijk niet ongewoon maar hier kan dat dus ook, ook al geeft de overheid ‘expres’ verkeerde informatie. Toch wordt er na een paar vragen al snel duidelijk dat het altijd oppassen geblazen is voor een journalist in Tanzania. Niet alleen de overheid kijkt mee over je schouders, maar ook de bevolking is niet makkelijk als je iets schrijft wat ze niet aanstaat. Het is als snel duidelijk dat het beroep van een journalist hier ondergewaardeerd wordt. Voor Vincent is dat meestal geen probleem zegt hij. Ook al gebeurt er iets met hem vanwege een gepubliceerd artikel, dat is voor hem geen reden om te stoppen in de journalistiek. Eerst zien dan geloven denk ik bij mezelf.

Vincent van de krant de Citizen

No uploading on this shitty internet

Damn it! Ik kan geen foto’s uploaden hier en dat is klote. De repo’s van de explosies krijg ik dus ook niet geupload, sorry!

Waar zijn die 788 mensen gebleven meneer de overheid?

We zitten weer eens midden in een traffic jam. Gie zit voor me en is flink aan het mopperen op de chaos op de weg. We hebben deze keer haast. Een paar uur geleden hoorden we een paar keiharde knallen. Het was geen donderslag bij heldere hemel, maar een ontploffing op het munitiedepot op de Mbalgala area in Dar es Salaam. Toen we hoorden dat het echt groot nieuws was, zijn we de taxi ingestapt. Tanzaniaan Susan, onze fixer van de school voor journalistiek, zit naast me. Ze is druk aan het bellen met haar neef voor de laatste nieuwsupdates. De bommen van het munitiedepot waren blijkbaar alle kanten opgeslingerd. Veertien kilometer buiten de stad werden er nog delen van bommen gevonden. Op het Tanzaniaans radionieuws hoorden we dat er ziekenhuispersoneel was gevlucht voor de ernst van de situatie. Later in de krant las ik dat er een muur was ingestort en dat verklaarde gelijk het vluchtend personeel. Ook hoorden we dat er mensen uit paniek de zee in waren gesprongen en daarbij zou een dode zijn gevallen.

Kleine lo op de echte journalistentour

Onze gouwe ouwe, oftewel Gie Meeuwis, op radio 1 na de explosies

Jeetje jeetje jeetje. Ten eerste ben ik toch blij dat ons Bea nog leeft. Ik kreeg vanmiddag het nieuws te horen en heb zo’n vijf mensen van de krant proberen te bellen voor een update, maar niemand nam op of de telefoon deed het gewoon niet. Gisteren was er hier groot nieuws. We hoorden ‘s middags een aantal keiharde knallen en dachten dat het donderslag bij heldere hemel was. Dat bleek het niet te zijn. Op de militaire basis in Dar es Salaam was een bom ontploft. Gie, ik en de Tanzaniaanse fixer Susan zijn de taxi ingestapt en er heen gereden. Het was chaos in de stad, de mensen stonden op straat wachtend op familie die ze kwijt waren. Ik heb gedraaid als een malle en het ging godverdomme lekker! We konden alleen niet bij de militaire basis geraken dus daar heb ik geen beelden van. Vandaag probeer ik mijn repo af te monteren want dat moet eigenlijk zo snel mogelijk online. We hebben hier alleen een probleem met internet en stroom en dat vermoeilijkt de werkzaamheden. Ook wil ik er binnenkort wat foto’s opgooien, maar de agenda zat tot nu toe nog te vol om dat te kunnen doen. Er komt snel een blog over de gebeurtenissen van gisteren. Ik heb nu nog maar een half uurtje internet dus dat gaat niet meer lukken.

Ik praat toch geen Swahili!?

Damn it, ik probeer niet te krabben, maar ik heb dikke rode muggenbulten everywhere. Je kunt hier smeren wat je wilt en een geweldig groot muskietennet om je bed hebben hangen, zoals ik natuurlijk ook heb, maar ze zweven stiekem naar binnen zonder dat je het door hebt. Het zijn kleine mugjes: je hoort ze niet, je ziet ze niet en je voelt ze ook niet. Alleen de volgende dag als het begint te jeuken like hell, weet je dat je bezoek heb gehad van muggen. Ik hoop maar dat de malariapillen werken zodat ik niet over twee weken plotseling ontdek dat ik malaria heb.

Alle oordoppen in de aanslag!

Weblog geschreven voor Lokaal Mondiaal
Er staat een lange rij bij the New World Cinema’s in Dar es Salaam. Zo hier en daar hoor ik gezang en dat is niet zo gek. Michiel, ik en onze Tanzaniaanse buddies, de journalistiekstudenten die ons helpen, zijn aangekomen bij de Bongo Star Search (BSS). De Bongo wat!? De Bongo Star Search, oftewel de Tanzaniaanse variant van idols. De vraag is echter of we binnenkomen, mogen filmen en radio maken. BSS is het grootste televisieprogramma van Tanzania dus het is niet raar opkijken als ze twee jonge Hollandse honden weigeren.

Meer foto’s en

“You got to learn me the African moves”

Hobbelend rijden we in een echt Afrikaans busje over de weg. Naja, het is maar net wat je weg kunt noemen. Tien procent van de wegen in Afrika zijn verhard en overal liggen plassen door de vele regen die er gevallen is. Het is niet zo erg dat het regent, het is hier bloedheet en benauwd en die regen is alleen maar verkoelend. We komen voorbij een straatje waar het duidelijk feest is. Keiharde muziek galmt uit grote boxen. We stappen uit ons toeristenbusje om een kijkje te gaan nemen. Het blijkt dat er een trouwerij aan de gang is. Voor de Tanzanianen is het net zo goed aapjes kijken als voor ons. Ik word uitgelachen door een paar kleine Afrikaantjes. Ze wijzen en kijken alsof ze nog nooit een blanke hebben gezien en dat is waarschijnlijk ook zo. Ik schiet gauw wat foto’s om mezelf beeldend tevreden te stellen. Mijn videocamera ligt in het hotel en ik mag pas filmen als ik een pasje heb waarop een of andere toestemming staat. Balen dus, maar het is niet anders.

Meer foto’s en

Upcoming: 4 blogs

Alles gaat goed hier, het internet is alleen ruk. We hebben het niet in het hotel dus we zoeken steeds plekken waar we op internet kunnen. Niet dat het dan werkt want het is zo traag als het maar zijn kan. Afgelopen dagen zaten vol en ik heb dus nog geen tijd gehad om een blog te schrijven (er staan weer dikke wallen onder mijn ogen). Vandaag ga ik dat doen dus ik hoop dat ik morgen op internet kan om ze te uploaden, net zoals wat foto’s. Er zitten vier blogs in de pen dus hou mijn weblog in de gaten!

Gisteren heb ik trouwens gefilmd op de Bongo Star Search. De idols/x-factor van Tanzania en tegelijkertijd het grootste programma op de Tanzaniaanse televisie. Erg gaaf dat we daar binnenkwamen, maar dat lees je nog wel in mijn blog

Mambo Tanzania! (mambo: hallo)

Languit lig ik op drie vliegtuigstoelen. De motor ronkt, de bank trilt zo nu en dan maar dat maakt me niets uit. Ik lig eindelijk heerlijk te slapen op het laatste stuk van een lange reis. Het was een zware reis, zwaarder dan de reis naar Colombia die ik afgelopen maand heb gemaakt, terwijl die toch langer duurde. In Brussel stapten we om 21.00 op het vliegtuig. In Frankfurt was er een tussenstop die te veel tijd innam omdat de crew op wat documenten zat te wachten. Ik denk dat ik zo’n drie a vier uur heb geslapen, meer lukte gewoon niet in dat veel te volle vliegtuig. Bovendien werden we om 1.00 en rond 5.30 wakker gemaakt voor het eten. De stewardessen lieten je niet rustig liggen ook al was je aan de andere kant van de wereld en dan bedoel ik de heerlijke wereld die dromenland heet. Ik irriteerde me een beetje aan de mensen die wel een hele vliegreis kunnen slapen en dan heb ik het vooral over ene Gie Meeuwis. Hij zat een paar rijen voor me en ik zag aan de houding van de achterkant van zijn kale bol dat hij in die heerlijke andere wereld vertoefde. Dat kon ik natuurlijk niet hebben en gewapend met een fototoestel liep ik naar zijn rij om een foto af te schieten. Wat mensen keken me raar aan en ik legde uit dat Gie mijn docent is en dat ik nog wat foto’s nodig had om later te gebruiken als chantagemiddel.

Wachten in Ethiopië

Repo’s Colombia

Hieronder vind je het eerste concept van de repo’s gemaakt in Colombia. Het is natuurlijk een kleinere versie en daardoor is de kwaliteit van het beeld veel minder goed. Zodra de repo’s online staan (dus als ze op de site van Plan en Mundial staan) zal ik de link toevoegen. Dat beeld is in veel betere kwaliteit.

De beelden mogen niet zo maar gekopiëerd worden. De rechten liggen bij Fontys Hogeschool en Mundial Productions

De Colombiaanse theatergroep Funurcal komt van 5 tot en met 24 mei naar Nederland om op te treden op Via del Mondo. Via del Mondo is een rondreizend kinderfestival met groepen van over de hele wereld. Het theateroptreden dat zij in Nederland geven, geeft een kijkje in het leven van de Colombiaanse kinderen.

Er heerst al meer dan veertig jaar een burgeroorlog in Colombia tussen linkse rebellen, rechtse milities en het leger. De oorlog kost de overheid veel geld waardoor er minder overblijft voor onderwijs. Goededoelenorganisatie Plan wil dat elk kind naar school kan en bouwt daarom scholen.

TMF is inhoudloos en onprofessioneel

Het is natuurlijk nooit slim om zo’n titel boven een blog te zetten. Iedereen kan het lezen en zeker als journalist moet je uitkijken met het openbaar geven van je mening. Ik heb in ieder wederhoor toegepast, maar TMF vertikt het gewoon om iets te laten horen. Lees deze blog en kijk het programma ‘Kijk dit nou’ (voor hoe lang je het vol kan houden dan ) en vorm dan maar je eigen mening.

RTL Boulevard is niet het enige medium dat ons heeft benaderd. Zo mailde Omroep Brabant en belde er iemand van 4Me, het nieuwe koffietijdprogramma van RTL. Daar hebben we uiteindelijk niets meer van gehoord. Jammer, maar geeft niets. Zo gaat dat eenmaal in de televisiewereld die Hilversum heet.

Camjo’s pikken baan Winston Gerschtanowitz en Albert Verlinden in

Een paar dagen geleden
Keihard lig ik te ronken in mijn bed. De wekker was vanochtend al gegaan. Ik moest naar de veiligheidstraining van ICCO als voorbereiding op de reis naar Tanzania. De gebeurtenissen van afgelopen week zaten nog vers in mijn hoofd. Gisteren was ik nog aan de andere kant van de wereld. Toen ik mijn trein had gemist en ik niet kon bellen omdat ik mijn telefoon was vergeten, ben ik teruggekeerd naar dat heerlijke Hollandse bed. De jetlag deed pijn aan mijn ogen dus ik lag al snel te slapen. Om half 4 ging de telefoon. Het was Ans de fotografe van Plan, Ali zou vanavond in Boulevard zitten, of we wat beelden konden sturen.

Te mooi om in woorden te omschrijven

Misschien een beetje laat, maar bij deze mijn belevenissen van de laatste filmdag.

Voor de laatste keer rijden we richting Suarèz. Uit de speakers van de auto komt Colombiaanse muziek. Paola, onze Colombiaanse begeleider en vertaler van Plan, zingt vrolijk mee. Ze kent heel de Spaanse tekst en met haar hoofd bonkt ze zachtjes mee op het ritme. Omdat de wegen zo hobbelig zijn moet ik me vasthouden aan het hendeltje boven de deur. Terwijl ik met mijn hoofd op mijn arm leun, ruik ik de zonnebrand en de muggendate op mijn lichaam door elkaar heen. Het muggenspul heb ik nodig, maar het werkt duidelijk niet heel de dag. Ik zit van top tot teen onder de muggenbultjes. Het blijkt dat de Colombiaanse muggen van vers Hollands bloed houden.

Het is weer eens flink heet buiten. Mario onze chauffeur moet met een doekje zijn stuur afwegen, anders is het te glad om te sturen. We slaan af op een zanderig weggetje dat ons verder de jungle in leidt. Na een poosje rijden komen we aan bij een prachtig waterreservoir. Daar kunnen we schitterende plaatjes schieten van watervallen en het meer waar we vanaf een flinke hoogte tegenaan kijken (zie foto’s vorige post). Ik heb al veel prachtige natuur gezien afgelopen dagen maar dit slaat echt alles. Ik moet wat rotsen afklimmen om een perfect shot te maken. De onderkant van mijn schoenen zijn glad door het water van de waterval waar ik zojuist door heen heb gelopen. Mee dat ik naar beneden klim, glij ik uit. Als eerste gooi ik mijn rechterarm omhoog, omdat ik daarmee de camera vasthoud en mijn baby moet ik natuurlijk als eerste beschermen. Gelukkig valt het allemaal nog mee en heb ik een kleine schaafwond. Hetzelfde was gisteren bij Lianne gebeurd, alleen zij viel harder. Ook haar eerste reactie was dat de rechterarm omhoog ging waardoor de elleboog een flinke schaafwond opliep. De baby/camera bleef ongedeerd.

Heeft er iemand tandenstokers bij?

In Nederland is het 10.00 ’s ochtends, hier is het 3.00 ’s nachts. Ik heb de hele week al tandenstokers nodig die ik tussen mijn oogleden kan plaatsen zodat ze niet dichtvallen van vermoeidheid. Nog geen enkele dag kon ik voor 1.00 naar bed, zo vol zaten de dagen en deze weblog heeft stiekem ook nog veel tijd gekost. Ik had graag nog gereageerd op de leuke reacties maar daar ben ik helaas niet aan toegekomen. Om 6.30 gaat elke ochtend de wekker dus ik kom intussen al heel wat uurtjes slaap tekort. Een tekort aan slaap, maar een teveel aan indrukken.

Morgen de laatste dag dus ik moest vannacht wel even doorwerken om de blog redelijk in orde te maken. Eigenlijk moet ik nog een stukje schrijven over de belevenissen van de afgelopen dag. Dat ga ik nu niet meer doen, wel plaats ik foto’s van vandaag dus dan heb je alvast een kleine indruk en mag je zelf raden wat ik allemaal gedaan heb.

Meer foto’s:

Screendumps uit gefilmd materiaal

Uit mijn geschoten materiaal met de filmcamera heb ik een paar screenshotjes gehaald. Ik heb ook wat foto’s bij verhalen hieronder geplaatst. Enjoy!

Dag 1

Meer screendumps:

Goud zoeken met camjoana

Bij deze de weblog van gisteren. Voor jullie trouwens eergisteren want het is een dag later in Nederland.

Screendump van werkende kinderen in mijnen

Vanaf nu ben ik officieel een Espanolchicka. Zoals velen wel weten is mijn eerste naam Johanna. Dat staat dan ook op mijn kaartje van Plan die ik in Colombia altijd bij moet dragen. Johanna wordt hier als Joana uitgesproken en is voor de Colombianen makkelijker qua uitspraak en om te onthouden dan Janaloga oftewel Hannelore.

Ik bereid me mentaal voor als ik ’s ochtends in de auto zit op weg naar Jamundi (en daarna weer door naar Suarèz). Mijn blonde krullen waaien naar achter omdat het raam wijd open staat. Ik kijk zoals elke trip naar de prachtige bergen. In de verte zie ik dikke rookwolken. Het is zo warm dat de berg in de fik is gevlogen. Vijfendertig graden geeft de teller aan. Heet, maar dan ook bloedheet is het. Uit de boxen komt een relaxte rapbeat. Ali zit voorin de wagen en beweegt zachtjes mee op de beat. Zijn lippen bewegen maar er komt nog geen geluid uit zijn mond. Hij schrijft een rap over het leven in Colombia. Nadat Ali een klein stukje aan Lianne en mij heeft laten horen, dringt pas echt tot me door wat voor beeldbedriegend land (om het zo maar even te noemen) Colombia eigenlijk is. Door de natuur en de relaxte sfeer lijkt het land zo vredig. In werkelijkheid wordt het verscheurd door rebellen, drugsbazen, armoede, een burgeroorlog die al vijftig jaar woedt en gevaarlijk kinderarbeid (uiteraard sluit het een het ander niet uit).

Blanka Holandesa met die camera

Excusi, bij deze de weblog die eigenlijk gisteren al online moest, maar nog niet af was.

Screendump van salsadansende kids op de farmschool

Hobbelend rij ik weer op de weg richting Suarèz. Bij elke flinke beweging voel ik een steek hoofdpijn. Ik probeer te slapen want dat heb ik echt nodig, maar de omgeving is te inspirerend en ik blijf maar kijken naar de dingen om me heen. Vannacht heb ik maar zes uur geslapen, de nacht ervoor vier. Vandaag heeft dat gelukkig geen invloed op mijn prestaties want zodra de camera aan gaat, voel ik niets meer van de hoofdpijn.

De dag begon met slecht nieuws. Door persoonlijke omstandigheden moest Gie het vliegtuig naar Nederland pakken. Na een knuffel en een afscheidskusje vertrek ik met de rest van de groep richting Suarèz. Lianne en ik moesten het dus vanaf nu zonder reGIE doen. Aan de ene kant weten we alle twee dat wij dat kunnen. Aan de andere kant mis je wel iemand die het overzicht heeft en handige (camera)tips kan geven. Gelukkig hebben we Erwin van Mundial nog en die heeft vaak ook een prima overzicht.

Picta`s

Dames en heren, ik ben bezig met mijn weblog over de gebeurtenissen van vandaag. Hij is nog niet af: inspiratie is momenteel een beetje op. Ik weet wel wat ik wil schrijven maar wil dat dus ook op een originele manier doen en dat zit vandaag gewoon niet in de pen. Het is inmiddels weer 12.45 en moet morgen weer om 7.00 klaar staan voor het ontbijt dus ik hoop dat ik jullie vandaag tevreden kan stellen met wat foto’s.

Meer foto’s zien?:

Me gusta la montaña y la salsa

Terwijl ik na een dag werken onder de douche sta, besef ik eigenlijk dat ik nog maar een dag in Colombia ben. Deze ene dag voelt eigenlijk als drie dagen, zo goed heb ik mijn ogen de kost gegeven. Na vier uurtjes slapen stapte ik vanochtend onder een ijskoude douche. Er kwam geen warm water uit de kraan en ik was dan ook gelijk klaarwakker. Ik moet wel bekennen dat een ijskoude douche niet heel erg is met deze temperatuur. Om 7.00 liep ik voor een ontbijtje de eetgelegenheid van het hotel binnen. Van knuffelbeer Ali kreeg ik gelijk een kroel en die sloeg ik uiteraard niet af, want positieve energie is altijd welkom.

Veilig aangekomen

Het is hier nu 1.49, terwijl jullie waarschijnlijk aan het ontbijt zitten. Het is bij jullie 8.49 dus in feite heb ik een nachtje doorgehaald. Rond 0.00 kwamen we eindelijk aan op het vliegveld van Cali. De winterjas kon gelijk uit, want het is hier tropisch warm. Mijn hoofd zit vol energie, mijn lichaam daarentegen is moe. Balans balans, jaaa ik weet het. Morgen gaat om 6.00 de wekker voor de eerste drukke dag. Ik ga nu toch maar proberen te slapen.
Hotel ziet er piccobello uit trouwens en het bier is te zuipen (ook niet geheel onbelangrijk).

Morgen als ik terug ben in het hotel vertel ik meer. Ik moet nu echt proberen te gaan slapen anders wordt het morgen niets met mij.

Commando Gie

31 maart 2009

“Dames en heren, over enkele minuten bereiken we station Schiphol. Deze trein…” Alleen die zin kon mij uit het boek van Stan Storimans – oog op de wereld halen. Ik klap het boek dicht en besef plotseling weer dat ik een hele dag reizen voor de boeg heb. Zestien uur, van Amsterdam naar Madrid, naar Bogotá en als eindbestemming Cali, de derde stad van Colombia. Terwijl mijn hakjes met een snelle regelmaat op de Schipholse vloer tikken, kijk ik naar de vele borden op de grote luchthaven. Lang leven die borden, anders zou deze kleine al verdwalen in eigen land. Van een afstandje zie ik Gie en Lianne zwaaiend bij de incheckbalie staan. Het eerste wat me opvalt, is dat Gie eens een keer geen colbert aan heeft. Ans van Plan Nederland en Erwin van Mundial Productions reizen met ons mee. We hebben geluk, de camera’s mogen mee als extra handbagage, geen gezeik dus. “Gie heeft vast met dat vrouwke achter de incheckbalie zitten sjansen”, was dan ook gelijk mijn opmerking. Gelukkig ben ik in goed gezelschap en wordt er hard gelachen om dit soort opmerkingen. Anders zou ik me de godganse reis in moeten houden en dat is niets voor mij.

Data Tanzania

Eén werelddeel bezoeken in een maand is niet genoeg voor deze kleine reporter. Na Zuid-Amerika reis ik in diezelfde maand nog naar Afrika. 24 april vertrekt mijn vliegtuig naar Tanzania. Twee weken lang ga ik daar reportages maken voor het tijdschrift Join! en het Brabants Dagblad. Dit zullen zowel geschreven als videoreportages zijn.

Later meer info: eerst maar even focussen op Colombia.

Twee lachende koffers en lachende stuiterbal bijna klaar voor Colombia

Ooit wel eens een lachende koffer gezien? Op dit zolderkamertje staan er maar liefst twee! Ik weet eigenlijk niet welke koffer het meest naar me lacht. De koffer met al mijn persoonlijke bezittingen of de koffer met de camera? Probably die met de camera. Dat is uiteindelijk waar het allemaal mee moet gaan gebeuren. Dat is eigenlijk waar het afgelopen jaar om gedraaid heeft. De camera. Verslaafd ben ik aan dat ding. Maar zonder de journalist achter de camera is het ding maar een speeltje. Zonder het journalistieke zou de camera snel gaan vervelen. Zonder journalistiek zou eigenlijk heel mijn leven gaan vervelen.

Journalistiekstudenten met Ali B. naar Colombia

Samen met rapper Ali B. vertrekken studenten Journalistiek uit Tilburg, Hannelore Struijs en Lianne Bevelander, volgende week naar Colombia. Ali B. bezoekt als ambassadeur van het internationale kinderfestival Via del Mondo verschillende kindergroepen. De studenten maken tijdens deze reis meerdere tv-reportages.

Tijdens Via del Mondo, een rondreizend evenement van 5 t/m 24 mei, treden kinderen uit verschillende delen van de wereld op in Nederland. Ali B. maakt in Colombia alvast kennis met de salsagroep Funarcul. Samen nemen zij waarschijnlijk ook een nummer op, waarbij de studenten de clip maken. Daarnaast bezoeken zij projecten van Plan Nederland, de partner van Via del Mondo.

Mundial Productions organiseert Via del Mondo. De beelden die Struijs en Bevelander maken zijn 20 en 21 juni terug te zien op Festival Mundial. De studenten vertrekken op 31 maart en komen terug op 6 april. Tijdens die periode houden ze je op de hoogte via een blog.
Voor meer informatie over Via del Mondo, kijk op www.viadelmondo.nl